Bij de eerste Dutch AI Conference van Dawn Technology voelde je de urgentie: bijblijven in AI is noodzaak. Met een strakke productie en sterke line-up waren de verwachtingen hoog. Dave Barton deelt of het evenement deze ook waarmaakte.
Er hangt een bijzondere energie bij een conferentie die voor het eerst wordt georganiseerd. Niet het gepolijste, voorspelbare ritme van iets dat al jaren draait, maar iets lossers: een mix van nieuwsgierigheid, verwachting en een vleugje onzekerheid. Met kunstmatige intelligentie als hoofdrolspeler kwamen de deelnemers niet alleen om geïnspireerd te worden, maar om te begrijpen wat de volgende stap is.
Gezien hoe 'nieuw' en snel de AI-technologie zich ontwikkelt, was mijn grootste zorg: kunnen er wel echte experts zijn in iets dat zo snel evolueert? En zo ja, welke richting zouden de conferentie en haar sprekers ons opsturen, gezien de enorme omvang van wat AI eigenlijk is?
Nu de andere evenementen van Dawn Technology – the Dutch PHP Conference, Webdevcon en Appdevcon – gevestigde namen zijn op de internationale kalender, waarom zou je na twintig jaar conferenties organiseren nog een nieuw evenement toevoegen?
Verschillende mensen vertelden me dat de AI-conferentie er kwam omdat 2026 voelde als een kantelpunt in de evolutie van AI. Zoals Ivo Jansch, CTO van Dawn Technology, aan mij uitlegde:
"Vorig jaar hadden we een AI-track bij een van onze andere conferenties. Er was zoveel interesse dat we dachten dat we er een eigen conferentie van moesten maken. De markt is er. Veel mensen willen AI gebruiken, erover praten en hun ervaringen delen. Het is echt de tijd om een evenement als dit te organiseren, om de community samen te brengen en van elkaar te leren."
Uit de programmering bleek duidelijk dat de veelzijdige aard van AI goed vertegenwoordigd was: van Sasha Denisov’s sessie over het bouwen van een AI-voice-agent die luistert, begrijpt en verkoopt, tot het aanpakken van genderbias in generatieve AI door Julia Klinkert van InfoSupport.
Consultant Nikki van Emmerloot zette vroeg de toon met haar keynote The Innovation Engine Runs on People. Niet door te praten over modellen, tools of benchmarks, maar door het hele probleem in een nieuw kader te plaatsen. Haar centrale idee was bedrieglijk simpel: AI laat ons niet in de steek, we hebben alleen de juiste voorwaarden nog niet gecreëerd om het goed te gebruiken.
Ze legde uit dat er momenteel een stille spanning heerst in de industrie: tools verbeteren exponentieel, maar de adoptie verloopt ongelijkmatig. Hierdoor is het vertrouwen broos. De 'Digital Friction Index' stijgt wanneer angst, innovatie en verandering samenkomen.
In elke organisatie bestaan drie groepen: de Weerstanders, de Adapters en de Worstelaars. Terwijl de eerste twee groepen een duidelijk standpunt innemen, blijven de Worstelaars stil omdat ze niet willen laten zien dat ze het niet begrijpen. Dit leidt tot 'digitale schaamte', wat een enorme rem op innovatie dreigt te worden.
Als mensen geen vragen stellen, experimenteren ze niet. Als ze niet experimenteren, leren ze niet. En als ze niet leren, landt de technologie nooit. Nikki’s plan om dit op te lossen was duidelijk meer cultureel dan technisch.
Sam Morrow van GitHub gaf een andere topsessie over het schalen van GitHub’s Remote MCP Server, hoewel deze veel technischer van aard was. Het concept van een MCP (Model Context Protocol) server – in feite een brug tussen AI-modellen en tools uit de echte wereld – klinkt misschien abstract, maar de implicaties zijn dat niet. AI genereert niet langer alleen tekst; het begint systemen aan te sturen.
Sam liet zien hoe de implementatie van GitHub, met miljoenen downloads, de richting aangeeft: AI-agents die code kunnen lezen, workflows beheren en op schaal communiceren met complexe omgevingen.
Een van de meest verfrissende talks kwam van Iulia Feroli. Haar verhaal over hoe ze vanuit het niets haar eigen intelligente robotarm bouwde – inclusief servo-motoren, Arduinos, Raspberry Pi's en haar fouten op YouTube – leek op het eerste gezicht alleen zijdelings met AI te maken te hebben. Echter, gezien de groeiende symbiose tussen robotica en AI, is het tegelijkertijd gebruiken van beide een cruciaal onderdeel van de leercurve. Hoewel dat minder gepolijst is dan hoe AI wordt gemarket, komt het veel dichter bij hoe het daadwerkelijk werkt.
Waar Nikki’s keynote over mensen ging, draaide de afsluiting van Jeff Watkins om perceptie. In zijn talk Descartes’ Daughter beargumenteerde hij dat we AI vermenselijken of 'antropomorfiseren'. We praten met AI alsof het menselijk is, ook al weten we dat het niet echt is.
Het cruciale onderscheid dat hij maakte, is dat hoewel moderne LLM's emotioneel vloeiend en natuurlijk overkomen, ze begrip slechts simuleren. Als mensen verwarren we prestatie vaak met begrip, wat moreel twijfelachtige gevolgen kan hebben. Interactie kan leiden tot invloed, en invloed kan veranderen in manipulatie.
Gedurende de dag kwam de noodzaak voor duidelijke kaders rondom deze versnellende technologie herhaaldelijk naar voren. De conclusie was telkens consistent: de verantwoordelijkheid ligt niet bij de technologie, maar bij ons.
Dit is een verantwoordelijkheid die veel developers erg serieus nemen. Als zij systemen moeten bouwen die niemand volledig begrijpt, moeten zij zich gesterkt voelen om ethische vragen te stellen. Dat betekent dat we ons allemaal comfortabel moeten voelen om vragen te stellen, zonder angst voor digitale schaamte.
Juist die bereidheid om het gesprek aan te gaan over verantwoordelijkheid, en niet alleen over mogelijkheden, maakte deze conferentie uniek. Waar ik een technisch spektakel van code had verwacht, maakte de focus op hedendaagse maatschappelijke kwesties de Dutch AI Conference juist geloofwaardiger en inzichtelijker.
Een van de meest besproken attracties was Aurora: een Unitree G1 humanoïde robot die door de zaal liep. Voor de een riep het de bekende ongemakkelijkheid van de 'uncanny valley' op; voor de ander was het onweerstaanbaar (selfies, handdrukken en zelfs knuffels). Dit bewees het punt van Jeff Watkins achteraf beter dan welke slide dan ook.
Kortom, deze conferentie liet niet alleen zien wat AI kan. Het legde de kloof bloot tussen wat AI is en hoe wij het ervaren. De juiste vragen werden gesteld: Hoe adopteren we dit echt? Wat zijn we aan het bouwen? Waar trekken we de ethische grenzen? En hoe blijven we menselijk in dit proces?
Als dit het begin van het gesprek is, dan gaan de komende jaren van deze conferentie en deze industrie heel interessant worden.
Geschreven door Dave Barton, oprichter van communicatiebureau wtf